De vrouwen die bij mij komen zijn geen zwakke vrouwen. Integendeel.
Het zijn vrouwen die aanpakken. Die verantwoordelijkheid dragen, voor hun werk, hun gezin, hun omgeving. Vrouwen bij wie iedereen terecht kan, en die zelden om hulp vragen.
Ze zijn geduldig. Ze hopen dat het vanzelf beter wordt zolang ze maar hard genoeg werken, lief genoeg zijn, sterk genoeg blijven.
Maar ondertussen gebeurt er vanbinnen iets anders. Je hoofd staat nooit helemaal stil, altijd bezig met het volgende gesprek of de volgende situatie. Je voelt spanning in je schouders, je nek, je buik, zonder dat je er precies de vinger op kunt leggen. Je twijfelt aan jezelf, ook al zou niemand dat achter je zelfverzekerde buitenkant vermoeden. En je past je aan, keer op keer, om de lieve vrede te bewaren.
En hoe sterk je ook bent, sommige dingen zijn niet bedoeld om alleen te dragen.